TOESPRAAK VAN IRENE BIJ CREMATIE VAN RUDY, JULY 2006

Lieve Familie en Vrienden,
Fijn dat jullie er zijn!!
Ruud zou zeggen: "Sorry dat jullie zo vroeg op moesten staan voor mij."
 
Grace is hier en vertegenwoordigt haar 2 broers, Adam en Jack. 
Ze staan hier op de foto erbij naast Opa.
Grace, I am speaking in Dutch and I think your Dad will translate for you later.
So why don't you hold his hand now to comfort him here this morning.
 
Ja, het is volbracht.
Het is voor ons een groot verlies maar wat ben ik blij dat Ruud is verlost van zijn lange lijdensweg.
Mijn hele leven heb ik Ruud bewonderd maar vooral de laatste jaren om hoe geduldig hij met zijn ziekte omging.
 
Als ik terugkijk op ons leven samen besef ik dat er heel veel dingen "toevallig" gebeurden
en wij altijd op de juiste tijd op de juiste plek waren.
Zo hebben wij elkaar ook ontmoet.
Ook Wendy en Ralph zullen het met mij eens zijn dat wij een prachtige, gelukkige en ook leerzame tijd gehad hebben,
maar vooral ook hebben geleerd om te accepteren en ons aan te passen.
Helaas wer bij Ruud , 16 jaar geleden, de ziekte van Parkinson geconstateerd,
juist toen wij wilden gaan genieten van een welverdiend pensioen na bijna 40 jaar bij de KLM te hebben gewerkt.
Ook dat moetsen wij accepteren als "geen toeval".
"Niets gebeurt voor niets" of zoals Ralph zegt" everything happens for a reason".
Ik geloof dat Ruud en ik samen met Ralph en Wendy een Karma uit te werken hadden
waarbij elk van ons een eigen manier van verwerken heeft.
 
Tijdens zijn leven heeft Ruud altijd eerst aan anderen gedacht:
      "Als ik anderen maar geen last bezorg"
      "Het is wel erg voor anderen om mij zo te zien omdat ik Parkinson heb"
      "Ze kunnen mij niet verstaan"
 
Die aandacht en liefde voor anderen heb ik zo erg bewonderd en het geduld
om zo vaak te moeten herhalen wat hij wilde zeggen en de rust en de berusting in zijn leven,
ook toen hij al in de Bornholm was en hij al wekenlang heel ziek in bed lag.

Altijd was hij gastvrij, zowel thuis in alle landen waar we gewoond hebben ,
    "Wat wil je drinken"
    "Kunnen we geen eten bestellen?"
 
Over 17 dagen zouden wij 44 jaar getrouwd zijn.
Wij hebben samen met Ralph en Wendy in de halve wereld gewoond.
Overal was het:"Eerst het werk en dan het meisje".  De bekende uitdrukking.
In Cairo kreeg Ruud een Ridderorde.
Vooral ook voor alles wat hij voor de KLM heeft gedaan maar ook voor de Nederlandse gemeenschap.
Hij werd toen onze "Ridder Ruud".
Die Ridder Ruud was zo trots op de 2 andere jonge vrouwen in in zijn leven:
Wendy en Grace. Bij Wendy was hij zo trots als ze binnenstapte in haar KLM  uniform 
dat hem weer herinnerde aan zijn eigen KLM tijd.
En hij was blij als hij Grace zag, die altijd zo lief was,
zijn hand pakte en zei:"It is o.k. Opa; take your time;
I will help you" .
Grace I hope you will remember how much Opa loved you and of course Adam and Jack too. 
Ik ben gelukkig met de mooie herinneringen aan een fantastische man, vader en opa
en ik heb vrede in mijn hart met het feit dat Ruud niet langer hoeft te lijden
en nu eindelijk uit kan rusten.
Ik hoop dat Wendy en Ralph en ook jullie allen, deze vrede zullen ervaren.
Ruud zei altijd: "Laat het verdriet nooit de mooie herinneringen verdringen"
 
Ruud hield veel van Big Band music en Ruud en ik hebben daarop erg veel samen gedanst.
Zijn lievelingsstuk was van Glenn Miller en al een lange tijd geleden heeft Ruud
zelf gevraagd of dat op zijn crematie gespeeld kan worden.
Dat zullen jullie dadelijk horen.
 
Het moeilijkste is: " Loslaten en laten gaan",
                                 Dat hebben wij samen nu gedaan.
 

BLO copied this 20070627 - (thanks, Irene !)